Click to listen highlighted text!

PATRON

Zdjęcie przedstawia wschód słońca, lasy, skały.

"Ciebie jedną kocham, cudowna rodzinna ziemio…"

Tak o ziemi kieleckiej pisał wybitny polski pisarz – Stefan Żeromski, który od dzieciństwa sycił się urodą tej ziemi, był z nią głęboko i nierozerwalnie związany.
Nic więc dziwnego, że jedna z największych szkół w Ostrowcu, Publiczna Szkoła Podstawowa nr 5, otrzymała imię tego piewcy regionu świętokrzyskiego. Uroczystość nadania szkole imienia odbyła się 2 czerwca 1990 roku.bezpiecznego wykonywania zaleconych ćwiczeń

Portret Stefana Żeromskiego

Stefan Żeromski był synem zubożałego szlachcica – Wincentego Żeromskiego i Józefy Żeromskiej z domu Katerla. Urodził się 14 października 1864 roku we wsi Strawczyn, oddalonej o kilkanaście wiorst od Kielc. Dawne Kieleckie to kraj lat dzieciństwa i młodości pisarza. Tutaj, u podnóża Gór Świętokrzyskich, wzrastał i wychowywał się. Wieś Strawczyn dzierżawili Żeromscy do 1864 roku.

Potem rodzina zmuszona była porzucić dzierżawę i przenieść się kolejno do Masłowa, Woli Kopcowej i Krajna. W końcu osiedliła się w Ciekotach, jednym z najbardziej malowniczych miejsc w Górach Świętokrzyskich, położonych w Dolinie Wilkowskiej, nad rzeką Lubrzanką, u podnóża góry Radostowej. Urok tych okolic zapadł na zawsze w serce przyszłego pisarza. Nawet po wielu latach miał w pamięci każdy szczegół pejzażu stron rodzinnych.

Kolejna miejscowość związana z postacią naszego patrona to wieś Psary pod Bodzentynem. Tu w styczniu 1874 roku rozpoczął on naukę w szkole elementarnej, która miała przygotować go do gimnazjum. Jesienią tego samego roku Żeromski został uczniem klasy wstępnej męskiego gimnazjum w Kielcach. W 1886 roku ukończył tę szkołę i zawiózł swoje dokumenty do Szkoły Weterynaryjnej w Warszawie.

W tym momencie nastąpiła rozłąka z “krajem lat dzieciństwa i młodości”, ale obraz jego na zawsze przetrwał w sercu pisarza, o czym świadczy utwór “Puszcza Jodłowa” z 1925 roku. W tym poemacie prozą po raz ostatni wysławiał Żeromski uroki krainy młodości . Pisał u schyłku życia: “W uszach moich trwa szum twój, lesie dzieciństwa i młodości – choć tyle już lat nie dano mi go słyszeć na jawie!”

W Warszawie rozpoczął studia w Szkole Weterynaryjnej, ale bardzo trudne warunki materialne nakazały mu przerwać naukę. Zaczął więc zarabiać na życie jako nauczyciel domowy w dworach szlacheckich na Kielecczyźnie, Mazowszu, Podlasiu, w Nałęczowie.

W 1892 roku Żeromski skorzystał z możliwości wyjazdu do Szwajcarii, gdzie podjął pracę bibliotekarza w Muzeum Narodowym w Rapperswilu. Piastował tę posadę do roku 1896. Po powrocie do kraju zaczął pracować w Bibliotece Zamoyskich też jako bibliotekarz. Później wiele podróżował. Wyjeżdżał do Nałęczowa, Zakopanego, za granicę – do Włoch i Francji. Od 1903 roku utrzymywał się już wyłącznie z pisarstwa.

W 1920 roku nabył dom w Konstancinie pod Warszawą, gdzie spędził ostatnie lata życia. W roku 1924 otrzymał mieszkanie w oficynie Zamku Królewskiego w Warszawie. Zamieszkał w nim już bardzo ciężko chory.

Stefan Żeromski zmarł 20 listopada 1925 roku na zamku warszawskim. Pogrzeb odbył się w poniedziałek 23 listopada. Właściwy obrzęd został poprzedzony aktem dekoracji zmarłego wielką wstęgą Orderu Polonia Restituta.

Najbardziej znane utwory Żeromskiego to: Syzyfowe prace, Siłaczka, Ludzie bezdomni, Wierna rzeka, Popioły, Doktor Piotr, O żołnierzu tułaczu, Echa leśne, Nokturn, Róża, Uroda życia, Przedwiośnie, Wiatr od morza, Puszcza Jodłowa.

My, uczniowie Publicznej Szkoły Podstawowej nr 5 imienia Stefana Żeromskiego, jesteśmy dumni, że naszym patronem jest syn ziemi kieleckiej, pisarz, który prawdziwie głęboko ukochał nasz region, naszą ojczyznę i nasz naród.

Był “zawsze jak dobosz, który biegnie bez tchu obok spracowanego szeregu, znany takt wybijając pałkami”.

Kącik patrona szkoły
Przewiń do góry Skip to content Click to listen highlighted text!