Treść artykułu

PATRON

baner-patron

"Ciebie jedną kocham, cudowna rodzinna ziemio…"

Tak o ziemi kieleckiej pisał wybitny polski pisarz – Stefan Żeromski, który od dzieciństwa sycił się urodą tej ziemi, był z nią głęboko i nierozerwalnie związany.
Nic więc dziwnego, że jedna z największych szkół w Ostrowcu, Publiczna Szkoła Podstawowa nr 5, otrzymała imię tego piewcy regionu świętokrzyskiego. Uroczystość nadania szkole imienia odbyła się 2 czerwca 1990 roku.bezpiecznego wykonywania zaleconych ćwiczeń

ludzik-patron

Stefan Żeromski był synem zubożałego szlachcica – Wincentego Żeromskiego i Józefy Żeromskiej z domu Katerla. Urodził się 14 października 1864 roku we wsi Strawczyn, oddalonej o kilkanaście wiorst od Kielc. Dawne Kieleckie to kraj lat dzieciństwa i młodości pisarza. Tutaj, u podnóża Gór Świętokrzyskich, wzrastał i wychowywał się. Wieś Strawczyn dzierżawili Żeromscy do 1864 roku.

Potem rodzina zmuszona była porzucić dzierżawę i przenieść się kolejno do Masłowa, Woli Kopcowej i Krajna. W końcu osiedliła się w Ciekotach, jednym z najbardziej malowniczych miejsc w Górach Świętokrzyskich, położonych w Dolinie Wilkowskiej, nad rzeką Lubrzanką, u podnóża góry Radostowej. Urok tych okolic zapadł na zawsze w serce przyszłego pisarza. Nawet po wielu latach miał w pamięci każdy szczegół pejzażu stron rodzinnych.

Kolejna miejscowość związana z postacią naszego patrona to wieś Psary pod Bodzentynem. Tu w styczniu 1874 roku rozpoczął on naukę w szkole elementarnej, która miała przygotować go do gimnazjum. Jesienią tego samego roku Żeromski został uczniem klasy wstępnej męskiego gimnazjum w Kielcach. W 1886 roku ukończył tę szkołę i zawiózł swoje dokumenty do Szkoły Weterynaryjnej w Warszawie.

Portret Stefana Żeromskiego

W tym momencie nastąpiła rozłąka z “krajem lat dzieciństwa i młodości”, ale obraz jego na zawsze przetrwał w sercu pisarza, o czym świadczy utwór “Puszcza Jodłowa” z 1925 roku. W tym poemacie prozą po raz ostatni wysławiał Żeromski uroki krainy młodości . Pisał u schyłku życia: “W uszach moich trwa szum twój, lesie dzieciństwa i młodości – choć tyle już lat nie dano mi go słyszeć na jawie!”

W Warszawie rozpoczął studia w Szkole Weterynaryjnej, ale bardzo trudne warunki materialne nakazały mu przerwać naukę. Zaczął więc zarabiać na życie jako nauczyciel domowy w dworach szlacheckich na Kielecczyźnie, Mazowszu, Podlasiu, w Nałęczowie.

W 1892 roku Żeromski skorzystał z możliwości wyjazdu do Szwajcarii, gdzie podjął pracę bibliotekarza w Muzeum Narodowym w Rapperswilu. Piastował tę posadę do roku 1896. Po powrocie do kraju zaczął pracować w Bibliotece Zamoyskich też jako bibliotekarz. Później wiele podróżował. Wyjeżdżał do Nałęczowa, Zakopanego, za granicę – do Włoch i Francji. Od 1903 roku utrzymywał się już wyłącznie z pisarstwa.

W 1920 roku nabył dom w Konstancinie pod Warszawą, gdzie spędził ostatnie lata życia. W roku 1924 otrzymał mieszkanie w oficynie Zamku Królewskiego w Warszawie. Zamieszkał w nim już bardzo ciężko chory.

Stefan Żeromski zmarł 20 listopada 1925 roku na zamku warszawskim. Pogrzeb odbył się w poniedziałek 23 listopada. Właściwy obrzęd został poprzedzony aktem dekoracji zmarłego wielką wstęgą Orderu Polonia Restituta.

Najbardziej znane utwory Żeromskiego to: Syzyfowe prace, Siłaczka, Ludzie bezdomni, Wierna rzeka, Popioły, Doktor Piotr, O żołnierzu tułaczu, Echa leśne, Nokturn, Róża, Uroda życia, Przedwiośnie, Wiatr od morza, Puszcza Jodłowa.

My, uczniowie Publicznej Szkoły Podstawowej nr 5 imienia Stefana Żeromskiego, jesteśmy dumni, że naszym patronem jest syn ziemi kieleckiej, pisarz, który prawdziwie głęboko ukochał nasz region, naszą ojczyznę i nasz naród.

Był “zawsze jak dobosz, który biegnie bez tchu obok spracowanego szeregu, znany takt wybijając pałkami”.

kącik patrona